जुलाई ४, एउटा छुट्टै परिबेशमा नेपाली जमघट !
जुलाई ४ भन्ने बित्तिकै अमेरिका मा बस्ने जनमानिस मा एउटै छुट्टै भावनात्मक सोचाई उर्लनु कुनै नौलो कुरा होइन तर मेरा लागि त केवल एउटा छुट्टी को दिन भन्न रुचाउछु म। जुलाई ४ मा अमेरिका भरिनै सार्बजनिक बिदा हुन्छ । र तपाइहरु लाई यो कुरा पनि अबगत गराउ कि , यदी जुलाइ ४ मा शनिबार वा आइतबार परेमा सोमबार सार्बजनिक बिदा दिइन्छ। अमेरिकी नागरिक हरु यो दिन एउटा ठुलो चाड वा महोत्सब को रुपमा मनाउछन । आज भन्दा करिब २३२ बर्ष अगाडि आजकै दिन अमेरिका ब्रिटिस साम्राज्यबाद बाट स्वतन्त्र भयको थियो र त्यहि दिन पारेर यहा स्वतंत्रता दिवस मनाइन्छ। एक समयमा संसार भर नै ब्रिटिस ले सासन संहालेको थियो बन्दा अतिउक्ति नहोला यहा । जे होस आज अमेरिकाको ह्यापि बर्थ दे हो, “ह्यापि बर्थ दे ! अमेरिका”। प्राय जसो अमेरिकी परिवार हरुले स्वतंत्रता दिवस बिभिन्न कार्यक्रमहरु आयोजना गरेर मनाउछन। बिषेश गरि बिहान को परेड कार्यक्रममा ८०% भन्दा बढी अमेरिकी जनमानसको उपस्तिथिति हुन्छ, परेड मा निकै रमाइलो हुन्छ, बाजा गाजा अनि रातो निलो र सेतो रंग को अमेरिकि झन्डा फरफराउदै सडकमा परेड खेलिन्छ । परेड मा बिभिन्न ब्यवसाय तथा क्षेत्रका मानिस हरु ले भाग लिन्छन । दिउसो बिभिन्न भोज भतेर र मित्र तथा पारिबारिक जमघत र खानपिन मा समय बिताउछन मानिस हरु यो दिनमा । साझमा दिपावली तथ पटका पढ्काउने कार्यक्रम(फाएर वोर्क्स) हुन्छ । यि त भए आम अमेरिकि नागरिकको दिन बिताई, जुलाई ४ को लागि।
हामि पनि अमेरिकामानै बसोबास गरेको र केहि नेपाली हरु त नागरिकता नै परिबर्तन गरेर अमेरिकी भएको अनि केहि नेपाली हरु नागरिकता परिबर्तन गर्ने धुन मा लागेको यो परिबेषमा, यहा का नेपाली समुदाय कसरी जुलाई ४ को कार्यक्रम बाट अछुतो रहन सक्छन र ? भलै अमेरिकी झन्डा नफर्फराय पनि खानपिन र फाएर वोर्कस मा प्राय जसो सबै नेपाली हरु ले सहभागित जनाउछन भन्न म पछि पर्दिन । आयोजक किरण थापा ज्यु को बिहिबार (जुलाई ३) मोबाईल फुन बाट आयको निमन्त्रणा लाई सहर्ष स्विकार्दै लम्किन्छौ हामि उहा द्बारा समन्वय गरियको कार्यक्रम मा । किरण गुरु मेरै कार्यलयमा वरिष्ठ सफ्टवेर ईन्जिनियरको कार्यभार संहाली राख्नु भयको छ । उच्च कुशल ईलम छ उहाको ! म संग मेरा एक अर्का भद्र पुरुष मित्र, तिर्थ राज पोखरेल ज्यु पनि हुनुहुन्थ्यो , उहा मेरो घरमा बिहिबार नै सानो कार्यक्रम को लागि पाल्नु भयको थियो। हाम्रो भागमा परेको कोइला, कोक , र खर्बुजा ,रेम्बो खाद्य भन्डार मा किनेर गाडि लाई ७५ माईल प्रति घन्टा को गतिमा राजमार्ग ३५ मा हुइक्याउछु म। किरण गुरु को फुन बाट प्राप्त सुझाव अनुसार म पुग्छु मेरो गन्तब्यमा । झुकिन्छौ हामि, मेक्सिकन अपरिचित मित्र हरु लाइ नेपाली हुन कि भनेर । मेक्सिकन हरु हेर्दा मा नेपाली जस्तै हुन्छन, गहु गोरो बर्ण का हुन्छन प्राय उनी हरु। मलाई याद छ धेरै चोटि मलाई मेक्सिकन संझेर केहि मेक्सिकन मानिस हरु ले स्पेनिस भाषामा(मेक्सिको को राष्ट्रिय भाषा) कुरा गरेका छन। केहि छिन को प्रयास पछि पत्ता लगाउछौ हामि, हाम्रो त्यो भेला हुने चौर ।
माफ गर्नु होला अग्रज मित्र हरु, दाजु भाउजु हरु , मैले पटक्कै तपाई हरु सबै को शुभ नाम संझन सकिन। मलाई १० – १५ जना नाम एकै चोटि संझन र टेलीफोन नंबर संझिन गार्हो पर्छ, यस माने मा कि यी संझने कुरा हरु होइनन , यी त आफै अगालिने कुरा हरु हुन, कसैले पहिलो भेटमा नै अंगाल्छ त कसैले केहि निरन्तर भेटमा। मैले तपाई हरु को साथ अंगाले आज, नाम फेरि कुनै दिन अंगाल्ने छु ।
अब यी सबै गन्थन गरे पछि, मुल कुरो मा पसौ न त। खास कुरा के भने , जुलाई ४ को मौका पारेर किरण गुरु भव्य भेटघाट तथा खानपिन को कार्यक्रम आयोजना गर्नु भयको थियो, त्यहा सहभागिता को लागि धेरै अग्रज मित्र हरु , उहा का परिवार जन हरु बच्चा वच्ची हरु , र केहि अग्रज मित्रका बाबा आमा पनि पाल्नु भयको थियो , लाग्थ्यो यो कुनै गाउघरको सानो तिनो मेला भन्दा कम थिएन । 
कार्यक्रम मा खानपिन र खेलकुद ले प्रार्थमिकता पायको थियो, तर मेरा लागि नया नया परिचय कम थियन । मैले करिब १५-२० जना नौला अनुहार हरु संग परिचय गरेको थिय आज, धन्यबाद किरंण गुरु यो मौका जुराईदिनु भएको मा । कार्यक्रम मा प्राय जसो सबै परिबारले केहि न केही खाने कुरा हरु ल्याउनु भयको थियो। आहा त्यो आलु को अचार, त्यो कुखुरा को मासु, त्यो पकौडा , लाग्थ्यो हामि कुनै बैबाहिक समारोहमा आफ्नो उपस्थिति जनाईरहेका छौ, केबल कमि थियो त बर- बधुको ।तर पनि त्यहा पाल्नु भयका दाजु भाउजु हरु कुनै नब बर-बधु भन्दा कम हुनुहुन्नथ्यो ।
हा्म्रो कार्यक्रम सुरु हुन्छ पेटभरको खाजापान पछि , घर बाट नै पकायर ल्याएका ति स्बादीला ब्यन्जन हरु संझदा अहिले पनि मुख रसाउछ , भाग्यमानि संझन्छु आफुलाई यहा परदेस मा बसेर पनि नेपाली स्बाद अगाल्न पाउदा । धन्यबाद तपाई हरु लाई, जसले यो मौका प्रदान गर्नु भयो । मलाई संझना छ त्यहा केहि मित्र हरु ले बियर मासु र चिउरा को छुट्टै आनन्द लिनुभएको थियो । त्येस पछि सुरु हुन्छ हाम्रो भलिभल खेल्ने कार्यक्रम, बालुबाको भलिबल चौर हुन्छ यहा, एउटा समुन्द्रिक टट को भान दिन्छ यसले । खेलमा प्रर्योग भएका बाक्य हरु सार्है मिठा लाग्यो मलाई, केहि बाक्य हरु सापट लिन्छु म यहा “ सर्विस चाहि कटाउन पर्छ है ! ”, “थप मान्छे चाहियो, पठाउ?”( यो प्राय जसो अग्रता लियको टिम को बाक्य हुने गरेको थियो), “विक लिङ्क भेटियो” आदि आदि।
हाम्रो खेलसंगै बारबिक्यु को पनि कार्यक्रम थियो, मैले पहिला कोइला किन्दा ज्बलन पदार्थ, जस्तै मट्टीतेल, नहालिकननै बल्ने कोईला किनेको थिए, आज पनि त्यहि संझेर मैले केवल कोईला मात्र किनेछु, पछि किरण गुरुलाई ढौडाउनु पर्यो, ज्वलन पदार्थ लिनको लागि। कोईला बाले पछि नुन मसाला मा भिजाएको कुखुराका मासु का ठुला ठुला चोक्टा हामि पोल्न राख्छौ र फेरी भलीबल को कार्यक्रमलाई निरन्तरता नै दिन्छौ । केहि मित्र हरु ले कोक, केहि ले चुरोट र केहिले क्यान बियर को चुस्कि मारेको देख्छु म। हामि खेलमा फरकेपछि केहि महिला मित्र हरु ले मासु पोल्न सघाउनु भयको थियो । (तर पनि बिच बिच मा उहा हरुले, “मासु ढड्यो! मासु ढड्यो !! हामि त हेर्दैनम, आउनु पर्यो” भनेर चिच्याई रहनु भयको थियो) । तर पनि हामिले खेल लाई जारि नै राख्यो । फेरि खेल मा कोहि ठाकेर त कोहि हारेर यकछिन बिश्राम लिन्छौ हामी। बिश्राम को बेला मा कोहि बियर कोहि चुरोट, कोहि पानि, कोहि पोले को मासु खान तिर लाग्छन । त्यहा बजेका गीत हरु मलाई त सार्है मिठा लाग्यो, धन्यबाद आयोजकलाई जसले यो म्युजिक सिस्टम को ब्यबस्था गर्नु भयो । मैले आज भन्दा करिब १५-२० बर्ष अगाडि रेडियो नेपाल बाट सुनेको यो गित “किन रोयौं दमिनी भाउजु, दमैदाई ले कुटेर ट्याङ्को फुटेर” सार्है मिठो लाग्यो।
म आफ्नो बिश्रामको त्यो मौका लाई त्यहा पाल्नु भयका २-४ जान भाई बहिनी संग ब्याटम्यान्टिन खेल्न उपयोग गर्छु । फरर्र अंङ्गरेजी बोल्दा रहेछन , म त झुक्किए नेपालि नै होइनन कि बनेर, पछि राम्रै नेपालि बोले पछि मात्रै यी भाई बहिनि हरु हाम्रै भाई भहिनी हुन भन्ने थाह पाए । हामि देश छोडेर जति टाडा भयपनि आफ्नो भाषा र आफ्नो संस्कृती लाई छोढ्नु हुन्न जस्तो लाग्छ मलाई। मलाई खुसि लाग्यो तिनिहरु जति राम्रो अंङ्गरेजी बोल्दा रहेछन त्यति नै राम्रो नेपाली पनि, लेखन त थाह भयन है मलाई त। पछी फेरि एउटा फाईनल भलिबल खेल खेलेर हामिले खेलाई लाई बिट मार्छौ हामी।
खेल पछि फेरि खान पिनको कार्यक्रम सुरु हुन्छ। मैले त एउटा कुखुराको पोलेको साप्रो समातेर लुछ्न थाल्छु साथ साथे खर्बुझाको पनि आनन्द लिन्छु।
करिब बेलुकि को १० बज्न लागेको हुदो हो, सबै सामान हरु पोको पारेर आ-आफ्नो गाडिमा हाल्छौ हामि र हानिन्छौ फायर वर्कस हेर्न को लागि, एपल भ्याली को खुला मैदान मा। गाडि लाई एउटा पैदल हिड्ने बाटोमा उकालेर पार्क गर्छु म। मेरो साथमा तिर्थ गुरु हुनुहुन्थ्यो त्यो समयमा।
अनि करिब आदि घन्टा को पटका पडकाई र त्यो झिलिमिलि हेरेर म घर फर्कन्छु। ब्लग लेख्न मन लागेको कुरा पस्कन्छु तिर्थ र किरण गुरु लाई , अनि हौसाउछन उनि हरु , अनि म लेख्न बस्छु । अहिले राति को १ बजि सकेको छ । धेरै थाकेको ले ब्लग भोलि प्रकासन गर्ने सोचराख्दै म अब सुत्न जान्छु, फेरी एउटा नया सुनौलो बिहानि को लागि ।
पढिदिनु भएको मा मुरि मुरि धन्यबाद ।
जदौ
